Локалитетот Маркови Кули се наоѓа 1,6 км источно од село Кожле и 1,2 км јужно од село Летевци, 3 км пред устието на Пчиња во Вардар. Претставува тесен и издаден карпест рид 70 метри над реката со стрмни страни во теснецот на Пчиња, околу кој реката врти во голем лак. Мало седло од источната страна го дели од повисоките планини каде што денес поминува автопатот од Скопје кон Велес.

Локалитетот преставува средновековно утврдување изградено врз постара доцноантичка населба. На оваа позиција во доцноантичко време бил изграден граничен кастел што ги контролирал античкиот магистрален пат кој ги поврзувал провинциите Македонија и Дарданија (Горна Мезија).

Градот Кожле е спомнат во српските црковни повелби од времето на Стефан Душан. Со него тогаш управувал кефалија, што значи дека бил кралска (државна) тврдина. Го контролирала Вардарскиот пат во теснините помеѓу Скопското и Велешкото Поле. До 1230 година кога Србите ги освоиле граничните византиски кастрони Велес, Чрешче, Штип и Просек, Кожле претставувал српска гранична стража и најистурена точка кон Византија.

За да ја погледнете виртуелната прошетка на цел екран притиснете тука

Археолошкиот локалитет Кале, Битола, преставува средновековна населба која се наоѓа северозападно од Битола на рид со надморска височина од 894 метри кој доминира над околината.

На овој локалитет се наоѓаат остатоците од средоновековна црква која била изградена на почетокот на на XI век во слава на големата победа на македонскиот цар Самуил над војските на императорот Василиј Втори.

Според легендите на ова место по смртта на Самуил на 15 октомври 1014 година за цар бил крунисан неговиот син Гаврило Радомир.

За да ја погледнете виртуелната прошетка на цел екран притиснете тука

Локалитетот се наоѓа на висок рид северно од Неготино, со стратешка позиција со поглед на долината на Вардар. На зарамнетото плато може да се видат остатоци од одбранбен wallид околу древната населба.

Населбата била населена уште во 5 век п.н.е. Најраната монета пронајдена на местото досега е тетробол од Акантус, датирана околу. 525–470 п.н.е. Досега се ископани хоризонти од четвртиот век, хеленистички и римски период. Постои хијатус во населбата помеѓу доцниот хеленистички и августовските периоди. Локалитетот бил напуштен во почетокот на 2 век од нашата ера. Веројатно во времето на Аркадиј (н.е. 383–408 н.е.), тој бил грубо зајакнат како прибежиште.

За археолошкиот локалитет Градиште се претпоставува дека можеби се работи за античкиот град Антигонеа.

За да ја погледнете виртуелната прошетка на цел екран притиснете тука

Археолошкиот локалитет Маркови Кули се наоѓа високо на левиот брег на реката Вардар на највисоката точка на Јуручки камен над влезот во клисурата и преставува една од најрепрезентативните раноантички утврдувања на територијата на Република Македонија. Археолошкиот локалитет е идентификуван како резиденција на пајонските кралеви од IV – III век, а можеби и порано во раниот V век.

Масивните бедеми се претпостава дека се подигнати во времето на владеењето на македоснкиот крал Архелај (419-339 гпне).

За да ја погледнете виртуелната прошетка на цел екран притиснете тука

Археолшкиот локалитет Градиште се наоѓа над селото Град на неговата западна страна. Најстарите остатоци потекунуваат од бакарното време (3.500 гпне), потоа од бронзеното време, хеленистичкиот и римскиот период, доцната антика и средниот век.

За археолошкиот локалитет Градиште се претпостава дека станува збор за античкиот град Армонија.

На локалитетот Градиште пронајдени се повеќе крстови од X-XII век, а најдоцнежниот потекнува од XVIII век.

Од турскиот попис од 1570 година е напишано дека станува збор за голема и организирана населба.

За да ја погледнете виртуелната прошетка на цел екран притиснете тука

Археолошки локалитет Градиште – Славков дол или античката Билазора е еден од најзначајните локалитети во Република Македонија. Најстарите остатоци потекнуваат од железното врема, а за Билазора се препоставува дека била престолнина на античките пајонци во периодот од VII век прне до 279/88 гпне кога е срушена од страна на Келтите при нивниот продор на југ. Со слабеењето на моќта на Пајонците, Билазора најверојатно била завземена од страна на Дарданците, по што во 217 гпне Билазора била освоена од македонскиот крал Филип V. Последен пат Билазора се спонува во 168 гпне, кога Ливиј ја спомува единствено како географски поим.

Со археолошките истаражувања одкриени се четири фази на животот на градот. За време на првата фаза во период од VII-VI век пне. зачувани се многу мал дел од градбите кои биле градени од непечена тула врз темели од камен. Во втората фаза во периодот од V-IV впне изградена е кралската палата со придружните објекти. За време на третата фаза од IV впне до 279 гпне. обновени се дел од градбите од првата фаза. Во периодот од четвртата фаза од 279-168 гпне ја губи старата слава, градбите се скромни, изградени од камен и плитар покриени со керамиди и повеќе фигурирала како војнички гарнизон.

За да ја погледнете виртуелната прошетка на цел екран притиснете тука